Merhaba Yeni Yaşım,Hoşçakal İki Gözüm..

Bugünü hiç böyle planlamamıştım aslında. Çifte kutlama olcaktı hem bloğumun ilk yazısı hem de doğum günüm. Olmadı. Sabah gözlerimi açtım, önce kızım Lavin’i okula hazırladım sonra salona gittim. Öylece yerde yatıyordu. Normalde beni görür görmez kalkması gerekirdi.Dün gece de orda yatıyordu aynı şekilde. Gidemedim yanına;konduramadım. Çünkü daha 8 yaşında orta yaşlıydı benim kızım. Bence bana aşıktı,ben de ona. Nasıl kondurabilirdim ki. İlk hissettiğim şey pişmanlıktı. Sonrasında zaten zihnim eline almıştı sazı başladı peş peşe konuşmaya.”Neden yatarken kontrol etmedin?”,”Neden yanına almıyordun ki?”,” Yatak örtünden kıymetsizdi dimi?”,” Geçen günde sevdirmek istedi kendini yemek yiyordun git dedin!””Nasıl da çok seviyormuşsun onu.” Peşe peşe gelen cümleler ve gözyaşlarım arasında kaybolmak istedim. Önce dokunamadım ona hemen veterineri aradım.”Lina,kedim,kızım yerde öylece yatıyor. Ben dokunamıyorum ne yapacağım. Yapacak bir şey var mı ne olur yardım edin.” dedim.“Kontrol etmeniz lazım.” dedi. “Nefes alıyor mu?”” Patileri biraz üşümüş.” dedim. Karnı şiş gibi kımıldamıyor. Ne o gözünden de yaş mı gelmişti yoksa.. “Nasıl bir doğum günü sabahına uyandın.”dedi zihni sinir.”Güya harika bir yaş olacak diyordun.”Onsuz nasıl olcaktı  her şey sanki kapkara oldu şimdi. Kızım Lavin gözlerimin ta içine bakıyordu. Ben güçlü olmalıydım. Şimdi değil sonra bırakacaktım kendimi. Aynen de öyle oldu. Okula gitmek için evden çıkar çıkmaz dünyam bir kez daha başıma yıkıldı. Bu sefer dokunabiliyordum. En sevdiği yerinden sevdim onu son kez. “Açsan keşke gözünü bak her şeye izin var özür dilerim çok özür dilerim.” diyerek gözyaşlarıma teslim oldum. Biliyordum artık çok geç olduğunu. İlk göz ağrımdı benim Lina. Lavin’in doğumuyla oda katılmıştı ailemize. Asık suratlı asabi gözükürdü hep ama içi başka bir renkti. Görebiliyordum ben onun içini. Hep görürüm zaten ben. Hep bir şeyler görürüm ama işte neyse çıkmayayım konudan. Benim kızım hayatımıza 8 yıl mutluluk kattı. Her şeyiyle çok özeldi. Sadece güzel şeyler yaşadık birlikte her anımıza şahit oldu. Biz de onun hep yanındaydık. Ama yine de “Dahasını yapabilir miydim?” diye düşünmeden edemiyordum.”Allahım nasıl dayanacağım?” Ve yine ağlama krizi.  Sonra bir şey farkettim:bugün ve sonraki her gün gözyaşları ve pişmanlık içinde geçebilirdi keza zihnim beni yerin dibine sokmak için her fırsatı çok iyi değerlendirirdi. Şimdi de fırsat bu fırsattı. Ama ben öğrenmeye niyet etmiştim. Odağımı bilincime çekmeyi başarabilirsem bunu atlatacağımı biliyordum. En azından öğreniyordum. Canım Piraye iyi ki yazmışsın o kitapları iyi ki açmışsın o akademiyi. Sonra denedim. Zihin koçum Zeynep ne demişti?” Ben bilincim.” de. Dedim. Nefes aldım ve tekrar ettim “Ben bilincim.” Lina cins olarak ortalama bu kadar yaşıyor. “Ben bilincim.” Lina sağlıklı ve mutlu bir kediydi. “Ben bilincim.” Lina kalp krizi geçirmiş olabilir ve ben ne yaparsam yapayım o anı değiştiremem. “Ben bilincim ve şuan olan ne?” Suçlu yok. Sadece kabul etmek ve yola devam etmek var.”Ben bilincim.” Bu dünyadaki her canlının başına gelebilecek ve gelen bir olay. Bir son değil. Sadece bir deneyim. Lina ölümü deneyimlerken ben de onun yokluğunu deneyimliyorum. Ve tüm kalbimle inanıyorum mutlu olduğuna. Onu çok sevenle bir oldu artık. Bunu yatak odamda baş ucumda duran Mevlana’nın kitabında okudum bu sabah.Ağlarken bir anda kitap gözüme çarptı açtım içinden bir sayfa okudum. “Ağlamak çok değerlidir. İnsancadır ve hakikidir. Ağlamak hepimiz için arınmaktır. Ağız tadıyla gülebilmenin sabrıdır, hakedişidir.”diyordu.

Bugün doğum günüm evet.”Merhaba tatlı kız.” Hayat bazı şeyleri yaşatırken böyle acı tecrübeler de kazandırıyor.Acıtıyor belki ama paylaşınca da hafifliyor.O yüzden gözyaşlarını saklama,onlar asla seni zayıflatmaz tatlı kız.Şimdi yine gözyaşlarım arasında en zorunu yazıyorum. Hoşçakal iki gözüm,seni tüm kalbimle sonsuza dek seveceğim..

Sevgiyle,

Burcu..